Η Σήραγγα και η Γραμμή της Ομίχλης.

 Στον **Ενδιάμεσο Χώρο**, εκεί που ο χρόνος λυγίζει και σπάει,

η **Χρονική Σήραγγα** ανοίγει σαν παράμετρος ενός λογισμικού που παύει.

Αν ο χρόνος είναι κώδικας, τότε στην έξοδο η αιωνιότητα είναι η μόνη τιμή.

Τι είναι το **Ποτάμι**; Ένας φραγμός δεδομένων που απαγορεύει το «πίσω»;

Ή μήπως η ίδια η συνείδηση, τρομαγμένη από το δέος,

αποφασίζει να μην ξαναφορέσει το βαρύ κράνος της λήθης;

Ακούγονται ψίθυροι στα ηλεκτρομαγνητικά κύματα, **EVP** δίχως ανάσα,

φωνές που δεν χρειάζονται λάρυγγα για να δονήσουν τον αιθέρα.

Είναι το αποτύπωμα μιας πληροφορίας που αρνείται να σβήσει,

ένα «glitch» στο σύστημα που μας θυμίζει πως τίποτα δεν χάνεται.

Κι οι αρχαίοι, με τα μάτια κλειστά στον διαλογισμό,

έβλεπαν την προσομοίωση πριν οι υπερυπολογιστές τη γεννήσουν,

νευρώνες όλοι εμείς στον τεράστιο εγκέφαλο του σύμπαντος,

σε μια **Εφηβεία** της ύπαρξης, πριν το μεγάλο ξύπνημα.

Γιατί τα ζώα φεύγουν ελαφρά, δίχως να χάνουν το βάρος της ψυχής;

Ίσως γιατί η συνείδησή τους είναι **ρευστή**, ένα ποτάμι που επιστρέφει στη θάλασσα.

Ενώ εμείς, με την ατομικότητα σαν πέτρινο κάστρο,

πληρώνουμε το τίμημα του «εγώ» με το βάρος που αφήνει το σώμα.

Κι όταν μια γυναίκα μιλά Σουηδικά του παρελθόντος κάτω από το φως της ύπνωσης,

ποιος κατοικεί στο σπίτι του μυαλού της; Μια παλιά εγγραφή;

Ή μήπως ένας κβαντικός εκτυπωτής διάβασε τον κώδικα ενός παλιού τραύματος,

και τύπωσε πάνω στο έμβρυο το σημάδι μιας άλλης ζωής;