kvrt

 Μέσα στο κέλυφος της σάρκας,

στο βιορομπότ που ορίζει τη μορφή,

κρύβεται ένας πιλότος ξένος, 

σε μια πτήση δίχως γυρισμό.

Μια εικονική πραγματικότητα πλεκτής ύλης,

κι αν η «τρέλα» πόρτα, 

ίσως είναι μόνο μια βλάβη στον εξοπλισμό,

μια γρατζουνιά στον φακό 

που παραμορφώνει το θείο φως της συνείδησης,

πριν το logout του θανάτου μας 

επιστρέψει στην αλήθεια της γύμνιας.

Μήπως το φαγητό είναι απλώς η δικαιολογία της ύλης,

ενώ ο εγκέφαλος βυθίζει 

το άγγιγμά του στο **Κβαντικό Πεδίο**,

ρουφώντας ενέργεια από το κενό, 

από το πουθενά που είναι τα πάντα;

Πόσο μέρος μου ανήκει στις ορμόνες 

και τα ένστικτα του ζώου,

και πόσο είναι το καθαρό βλέμμα 

εκείνου που κρατά το τιμόνι;